Herdenking

Twintig jaar geleden protesteerde ik met een zeer internationale groep kunstenaars tegen het sluiten van de ‘kottekes’ of peeskamers zoals ze hier nogal bot genoemd worden van sekswerkers in het Schipperskwartier te Antwerpen. Het ging daarbij zeker niet in eerste plaats om het beschermen van de inkomsten van de vele sekswerkers in dat kwartier. We voorzagen ook dat de prostitutie in Antwerpen zich weer naar de straat zou verplaatsen en de illegale clubs. Kortom: ondergronds zou gaan, wat de veiligheid van met name de vele transgenders, die ook in de wijk werkten, niet ten goede zou komen.

Bovenstaand geïmproviseerd kunstwerk was in de haast door een aantal kunstenaars gemaakt om een op straat vermoorde transgender te herdenken. Haar naam ben ik na al die jaren kwijt, maar zij was het eerste slachtoffer van het gemeentebeleid om werkplekken rücksichtslos met planken dicht te timmeren.

Zij werd ergens in een donker straatje vermoord door een klant. Iets wat in het kwartier zelf waarschijnlijk niet zou zijn gebeurd. Sociale controle van collega’s en surveillance van politie hadden dat kunnen voorkomen.

Had iemand mij toen gevraagd hoe het transgender sekswerkers twintig later zou vergaan, dan had ik waarschijnlijk, optimistisch als ik nu eenmaal ben, gezegd dat er veel meer begrip zou komen.

Ik moest vanochtend nog denken aan die manifestatie, toen ik las dat een transvrouw in Puorto Rico doodgeschoten was, simpelweg omdat ze het damestoilet van een Mc Donald’s had bezocht.

Vervuld met afschuw door een moord om zo’n onbenullige reden, klikte ik mijn browser weg en opende de Facebook app in de hoop op wat verstrooiing. Hondenfilmpjes. Bij voorkeur Teckels, omdat ze zo lekker eigenwijs zijn.

Bovenaan mijn feed stond een bericht dat er morgen, inmiddels vandaag, op het Oudekerksplein in mijn buurtje een herdenking zou zijn voor de moord op transgender Jessyca Sarmiento die recentelijk in Parijs is vermoord.

Mijn eerste reflex was om er met een camera naartoe te gaan, zoals ik vaker gebeurtenissen in de buurt vastleg. Dat vond ik bij nader inzien niet netjes. Er lopen te veel sekswerkers rond die dat niet op prijs stellen. Daar heb ik alle begrip voor. Aan de andere kant kan het ook zo maar zijn dat een nieuwe actie om het toeristenprobleem indirect in de schoenen van de sekswerkers te schuiven, door nog meer werkplekken op te heffen of te verplaatsen, gaat zorgen dat het halfslachtig gehandhaafde fotografieverbod op de Wallen ertoe leidt dat we in de toekomst geen beeld meer hebben van hoe de rosse buurt was in haar laatste jaren.

De ironie wil dat het enige beeld dat dan nog wel overblijft van de Wallen, bestaat uit foto’s gemaakt door dezelfde toeristen die voor de teloorgang van de buurt hebben gezorgd. Qua tekst zal er ook te weinig overblijven, want dat de problemen op de Wallen vooral voortkomen uit het falende beleid van Asscher, Cohen en Van der Laan, dat is voor journalisten ook geen aantrekkelijk onderwerp. Het woord ‘mensenhandel’ in de kop van een stuk over de buurt leent zich veel beter voor clickbait.

Het is opvallend dat elke aanpassing van de prostitutiewetgeving, zoals nu in Frankrijk, altijd de hardste gevolgen heeft voor transgenders. Op de een of andere manier wordt er te weinig stilgestaan bij het gegeven dat transgender sekswerkers met heel andere en wezenlijk grotere risico’s te maken krijgen.

~HvdK

Stigmatisering

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Clips
  • Bericht reacties:0 Reacties

Wie een leven leidt dat afwijkt van de maatschappelijke norm, komt onherroepelijk in aanraking met stigmatisering. Dat wat niet bekend is wekt onrust op en vooroordelen zijn dan een nare manier om ‘het grote onbekende’ te bezweren.

Ik maakte dit filmpje als een backdrop video voor het optreden van een Drag House op Superball. Het huis bestaat in deze samenstelling uit vier Drag Queens, een Drag King en een Bio Queen, ook wel Faux Queen genoemd.

Het is zeker de moeite waard om ze te volgen op Instagram, dus ik geef hier meteen even de Instagram handles. In volgorde van opkomst: Amy Astoria, Di Luka, Victoria Vyper, Gálinda Daeé, Amnesia Grandé en Obesia Grandé.

Zonder uitzondering zijn het succesvolle en hardwerkende mensen die hun verantwoordelijkheden in de maatschappij niet schuwen, maar dat voorkomt niet dat ze bij tijd en wijle vreselijke dingen naar hun hoofd geslingerd krijgen. Bijzonder pijnlijk, want het zijn zonder uitzondering ook nog eens absolute schatten van mensen.

~HvdK

Sugi

In 1999 veranderde mijn kijk op wat Drag nu eigenlijk was en dat kwam door Sugi. Misschien had ik niet genoeg om me heen gekeken, maar Sugi was anders. Daarvoor zag ik Drag Queens als mannen in vrouwenkleren en Sugi kon ik niet anders zien dan als een performance artist.

Die eerste keer dat ik Sugi zag was in de Lellebel en ik werd op slag onzeker over alles wat ik daarvoor bedacht had over Drag Queens. Hoewel ik in die tijd nog graag veel dronk als ik uitging, vond ik het moeilijk om naar de bar te lopen om wat te bestellen, want daar stond Sugi in full shining armour klaar, altijd in alle liefde bereid om een valse opmerking naar je hoofd te slingeren, als je je bestelling wat ongeduldig of onhandig formuleerde.

Ik was in die tijd, vlak na het overlijden van mijn vader, in behandeling voor een paniekstoornis die ik ontwikkeld had tijdens zijn ziekteproces. Ik vertelde over mijn kennismaking met Sugi aan de psycholoog bij wie ik behandeling was en ik kreeg weer de vraag die ik in mijn leven zo vaak gehoord heb: ‘Weet je wel heel zeker dat je biseksueel bent? Ik heb je nooit zo liefdevol over een echte vrouw horen praten.’ Ja, dat wist ik nog steeds zeker, net zo zeker als ik was van het feit dat een psycholoog die niet homoseksueel was die vraag nooit aan me gesteld zou hebben en ook de woorden ‘echte vrouw’ niet in de mond zou hebben genomen.

De filosoof Karl Popper beweerde naar ik meen dat alle antwoorden al bestaan, maar dat het wachten is op mensen die de juiste vragen weten te stellen. De juiste vraag in dit geval had moeten zijn: ‘Is het niet ongelooflijk verwarrend om als biseksueel met iemand in aanraking te komen die zowel een mooie man als een mooie vrouw is?’ Die vraag is mij echter nooit gesteld. Het antwoord ligt voor de hand. Ja, natuurlijk.

Even natuurlijk was het dat ik voor de tweede keer in mijn leven verliefd werd op een Drag Queen. Er zat minstens twintig jaar tussen de eerste en de tweede keer, maar de symptomen waren meteen ook twee keer zo heftig. Ik ontwikkelde precies dat slijmerige, kritiekloze en vooral onderdanige gedrag dat ik bij andere verliefde mensen zo irritant vond. Ik besloot, na een tijdje regelmatig de Lellebel bezocht te hebben, dat ik zo’n kwezel was geworden dat ik mezelf niet meer in de spiegel kon aankijken en ik nam afstand van het café. In plaats daarvan begon ik aan de meest promiscue fase van mijn leven. Anderen noemden het een midlife crises, maar ik wist wel beter.

Naast een tour de force langs vrijwel alle dubieuze Amsterdamse uitgaansgelegenheden, begon ik aan de ene relatie na de andere. Het eerste slachtoffer was een onderdanige jongeman die zijn Meesteres miste. Hij ging akkoord met mijn voorwaarde dat ik niet van plan was om een leren pakje aan te trekken of om op hoge hakken rond te lopen. Zo kwam ik dat ik elke vrijdagavond een spel met hem speelde. Hij was goed uitgerust om een gewonde ziel te helen. Regelmatig zette ik hem een oude lampekap op zijn hoofd en zei: ‘Ik wil dat je de hele avond licht geeft in deze duisternis.’ Hij deed dat dan keurig, zonder te klagen. Uren stond hij piemelnaakt zonder zich te bewegen in de hoek van de kamer. Het was een brave jongen. Hij zag zichzelf als heteroseksueel, maar wilde toch graag gepenetreerd worden. Voor de vernedering, zoals hij dat verklaarde. Nou, vooruit dan maar.

Geconditioneerd als ik was door het brave leven dat ik ook maar al te goed kende, fluisterde ik hem tijdens de daad op een dag in de oren dat ik van hem hield. Een uitspraak die in deze periode van mijn leven geen cent waard was, maar nog geen minuut later hoorde ik de klap van de voordeur en ik heb hem nooit meer gezien. Per post stuurde hij me nog drie ongekend lange brieven toe die al in de eerste alinea zo giftig waren dat ik ze nooit heb gelezen.

Daarnaast had ik een ingewikkelde relatie met een meisje van 22 jaar dat zo mogelijk nog zelfzuchtiger en seksverslaafder was dan ik inmiddels op mijn veertigste was geworden. Pas laatst zag ik op foto’s die ik indertijd van haar gemaakt heb, dat ze best veel weg had van Sugi. Het lange zwarte haar dat Sugi indertijd wel eens als pruik droeg, maar ook de kleding.

Sugi was tevens degene die mij de laatste keer zou opmaken als vrouw. Ik vond het helemaal geweldig, maar eenmaal in de Lellebel werd ik uitgelachen door een groepje corpsstudenten, die ook nog eens de hele avond met priemende vingers naar me bleven wijzen. Ik was 41 jaar oud. Ik voelde me afgedankt, waardeloos en ik kon aan niets anders meer denken dan dat een van die prutstudentjes later mijn oncoloog zou worden. Opeens was ik niet meer zo’n tegenstander van euthanasie in een beginnend stadium van kanker. Naast me stond een jongen in houthakkersoverhemd, die zich eerder al netjes voorgesteld had als onderhoudsmonteur uit Purmerend. Hij legde een grote hand op mijn arm en zei: ‘Het geeft niets dat ze je uitlachen. Voor mij ben jij een klassewijf.’

Het was duidelijk tijd geworden voor dit klassewijf om naar huis te gaan, de mastik en de make-up te verwijderen om nooit meer in Drag te gaan.

~HvdK

Luv’ revisited

blank

Deze opnamen werden gemaakt in 1980. Gert, Marcel en Hans startten eind jaren zeventig als female impersonators de groep LUV, vernoemd naar de gelijknamige groep Luv’ die indertijd razend populair was en bij velen nu nog steeds zeer populair is.

Ik maakte voor hen een serie foto’s, die later aan de Nieuwe Revu verkocht zou worden. De foto bovenaan de pagina geeft een idee hoe hun act eruit zag.

Recentelijk werden onderstaande foto’s, die ik voor mijn eigen archief maakte, toegevoegd aan de expositie GENDER!

blank
blank
blank

Hartjesdag

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Clips
  • Bericht reacties:0 Reacties

[uit het archief]

Ooit hadden we de Hartjesdagen (meervoud) aan Nieuwmarkt en Zeedijk in Amsterdam. Vrouwen gingen gekleed als mannen en andersom. Inmiddels heet het feest Hartjesdag (enkelvoud) en is het verplaatst van het weekend naar een maandagmiddag.

Daarmee is ook de kleine optocht op zondag komen te vervallen, vanwege veiligheidsredenen. 

Ellie Lust, indertijd woordvoerder van Roze in Blauw, wist een heel lang, sluitend verhaal over die veiligheidsredenen te vertellen, maar het is bij niemand echt goed blijven hangen. Amsterdammers zijn nu eenmaal gewend om een beetje in de maling genomen te worden als er impopulaire maatregelen genomen moeten worden. 

Wel herinner ik me dat een andere agent, dus geen officiële woordvoerder, vertelde dat een oude dame van haar fiets was gevallen en door de drukte kon zij niet snel genoeg met een ambulance worden afgevoerd.

Dat klonk een stuk geloofwaardiger, maar aan de andere kant kan zoiets overal in het centrum gebeuren. Sterker nog: het gebeurt vaak genoeg en daar hoor je niemand over.

Er waren ook achterdochtige stemmen die suggereerden dat de gemeente niet twee op gays gerichte evenementen achter elkaar in het centrum wilde hebben. Dat moet een onzinverhaal zijn, want de Canal Pride trekt nog altijd meer hetero’s dan gays en hoewel er wat vermoeidheid heerst bij sommige bewoners, vanwege de drukte rond het evenement en de in dit geval wel overduidelijke veiligheidsproblemen, blijft de gemeente gelukkig pal achter het evenement staan. Zoals het hoort in een grote, internationaal georiënteerde stad.

Hoe dan ook, die optocht mag niet meer en wordt nu gemist in de buurt. Het gezamenlijk ontbijten of lunchen aan lange tafels over de hele Zeedijk, dat is misschien leuk voor de winkeliers in de straat, maar als buurtbewoner weet je maar al te goed dat die tafels daar vooral staan om een eventuele optocht zonder vergunning bij voorbaat onmogelijk te maken.

Maar er is gelukkig nog beeld van hoe die bescheiden optocht ooit was. Bovenstaande video is gemaakt in 2007.

Kabuki

blank
Het Japanse Kabuki-theater is ontstaan tijdens de Edo periode die duurde van 1603 tot 1868. Deze vorm van theater was vooral bedoeld als een kunstvorm voor de middenklasse in de steden. De grondlegster van Kabuki was de befaamde tempeldanseres Okuni. Alle rollen werden gespeeld door vrouwen en velen waren naast actrice ook prostituee.
 
In 1629 werd het verboden voor vrouwen om nog langer te acteren in het Kabuki-theater. De toeschouwers zorgden voor roerige taferelen doordat zij voortdurend riepen en schreeuwden naar de actrices  in de hoop op nachtelijk gezelschap. De inrichting van het theater maakte dat de actrices zich tijdens de voorstelling ook over het zogenaamde ‘bloemenpad’ begaven. Dit was een soort lange catwalk dwars door het publiek. Er zaten luiken in waardoor de actrices plotseling konden verdwijnen als het allemaal te onstuimig werd.
 
De actrices werden vervangen door mannelijke adolescenten, genaamd wakashu, maar er veranderde niets aan de reacties van het publiek. Er ontstonden steeds meer incidenten en schandalen. Zodoende werden de jonge mannen vervangen door volwassen acteurs. Ook was het verboden voor de mannelijke acteurs om vrouwenrollen te vertolken. Het gevolg hiervan was echter dat er een toename ontstond in seksuele en erotische thema’s van het Kabuki-theater. De onrust onder het publiek bleef hoe dan ook bestaan.
 
Uiteindelijk werd het verbod op mannelijke acteurs in vrouwenrollen opgeheven. Ze werden wel verplicht om zich te houden aan een aantal strikte eisen. Zo mochten zij geen pruiken dragen en moesten zij zich een mannelijk kapsel aanmeten waarbij de kruin kaal moest zijn. Dit alles om hen zo onaantrekkelijk mogelijk te maken. De Onnegata, zoals deze acteurs genoemd werden, hadden hier al snel een oplossing voor: zij bedekten hun hoofd met een paarse doek die in korte tijd de status van een erotisch symbool verkreeg.
De make-up van een Onnegata streeft een Japans vrouwelijk schoonheidsideaal na. Karakteristiek is een spierwit gelaat met kleine vuurrode lippen, de ogen zijn zwart omlijnd met rode accenten. Voor extra vorm wordt hier en daar nog wat roze aangebracht in het gelaat. Vaak wordt het gezicht beplakt met tape om een zo glad mogelijke ondergrond te krijgen voor de witte foundation. Er blijft altijd een deel in de nek vrij van make-up. Dit wordt ook ervaren als een erotisch symbool. Ondanks het feit dat er een vaste traditie is qua make-up probeert iedere Onnegate zijn eigen stijl te ontwikkelen. Ook maken ze hun make-up vaak zelf volgens eeuwenoude geheime familierecepten. Er zijn voorbeelden bekend van bejaarde acteurs die door hun perfekte make-up nog altijd de rol van een jong meisje bleven vertolken en daar ook zeer om gewaardeerd werden.
 
Naast de traditionele kimono is de pruik ook heel belangrijk. Iedere Onnegata heeft zijn eigen vaste pruikenmaker. Van jongs af aan werd de Onnegata geleerd om met zeer hoge stem te praten. Dit veroorzaakte vaak stemproblemen en wellicht is het daardoor onstaan dat een Onnegata zijn stem niet vaak hoeft te gebruiken tijdens een voorstelling.
 
De bekendste Kabuki-acteur in onze tijd is Tamasaburo Bando V. Hij komt uit een familie van Kabuki-acteurs en is van jongs af aan opgevoed als toekomstig Onnegata. Vanaf zijn 14e werd hij verder opgevoed als professioneel acteur door een ervaren meester. Van hem werd verwacht dat hij niet slechts zou spelen voor publiek maar zich geheel moest vereenzelvigen met het karakter van een Onnegata. Hij heeft later in zijn leven ook gewerkt als acteur in films.
 
Pas rond 1920, ten tijde van de eerste filmproducties kwamen vrouwen in Japan weer terug als actrices. Dit veroorzaakte in 1922 een opstand onder de Onnegata omdat zij bang waren werkeloos te worden.

 

~Eveline Franken

blank

Derde genderneutrale paspoort

blank

Door Leonne Zeegers

Na de nodige juridische verwikkelingen, kreeg ik in 2018 het eerste genderneutrale paspoort toegewezen. Daarna volgde Nanoah Struik in 2018. En op 10 februari van dit jaar heeft de rechtbank in Utrecht de derde persoon een dubbele X achter geslacht gegund. Ook werden nieuwe geboortenamen goedgekeurd.
Vandaag is de uitspraak (geanonimiseerd) openbaar geworden. De redactie van gender x|x heeft toesteming gekregen ook de naam van de bezitter van het derde genderneutrale paspoort openbaar te maken: Yara Yaidy van Essen. Je kunt haar hier op Facebook feliciteren.

Voor de mensen die zich niet thuis voelen in het hokje van man of vrouw en/of geïnteresseerd zijn in de jurisprudentie of de overwegingen van de rechters, kunnen de volledige uitspraak hier downloaden.

Voor wie geen tijd of zin heeft een ellenlange uitspraak te lezen, heb ik de meest opvallende passages van deze uitspraak op een rij gezet.

punt 4.6. […] Met de Rechtbank Limburg in haar voornoemde uitspraak van 28 mei 2018, is de rechtbank Utrecht van oordeel dat inmiddels wel sprake is van een maatschappelijke erkenning van een neutrale geslachtelijke identiteit. […]

punt 4.7 […] Inmiddels is er de ontwerpresolutie van het Europese parlement over de rechten van interseksuele personen (B8-0101/2019) die het belang benadrukt van flexibele procedures bij geboorte registratie. […]

Punt 4.8 […] Ook wijst de rechtbank op de uitspraak van de Hoogste Australische rechtbank en Duitse rechtbank, namelijk van het Duitse Bundesverfassingsgericht (ECLI:DE:BVerfG:2017::rs20171010.1bvr201916) waarin werd geoordeeld dat in Duitsland de wetgever voor 31 December 2018 een derde geslachtsregistratie-optie moest creëren of de geslachtsregistratie geheel achterwege te laten. […]

Met andere woorden: Nu Duitsland de toon zet is het waarschijnlijk dat de hele Europese Unie meegaat in een extra gelachtsregistratie voor het Europese paspoort of dat het geslacht in het paspoort geheel zal worden weggelaten. Geslachtsregistratie in een paspoort is overbodig geworden als iedereen gelijk is en mannen en vrouwen zelf invulling mogen geven aan hun genderidentiteit en genderexpressie, zonder gediscrimineerd te worden door douane of politie.

Punt 4.9 […] Verder is inmiddels op 1 november 2019 de Wet verduidelijking rechtspositie transgender personen en intersekse personen in werking getreden. Deze wet heeft wijziging gebracht in de Algemene wet gelijke behandeling (Awgb). Het betreft een nadere invulling van het verbod om ongeoorloofd onderscheid te maken op grond van geslacht. In artikel 1 lid 2 van de Awgb is nu opgenomen dat onder onderscheid op grond van geslacht ook wordt verstaan onderscheid op grond van geslachtskenmerken, genderidentiteit en genderexpressie. […]

Punt 4.10 […] Naar het oordeel van de rechtbank kan niet meer gesproken worden van een algemeen aanvaarde opvatting dat personen of tot het mannelijke of tot het vrouwelijke geslacht horen. […]

Deze uitspraak betekent dat de weg vrij is voor iedereen, die zich niet thuisvoelt in het hokje man of vrouw, om via een juridisch traject een genderneutraal paspoort te bemachtigen. Je hoeft dus geen intersekseconditie meer te hebben om voor zo’n paspoort in aanmerking te komen. Aan zo’n traject zijn nu nog kosten verbonden, maar wie geduld heeft zal naar alle waarschijnlijkheid binnen enkele jaren, zonder extra kosten, zelf aan de balie bij de gemeente van inschrijving een genderneutraal paspoort kunnen aanvragen.

Transgenders en sterilisatie

blank

Willemijn van Kempen, die voor een geslachtsverandering koos ondanks dat ze een kinderwens had, eist excuses van de overheid en een compensatie. – nu.nl

Dat is nu precies waarom ik deze site ook een studieproject noem, want ik heb drie nieuwsmedia geraadpleegd en nergens wordt voor mij echt duidelijk waarom die sterilisatie nu precies plaats moest vinden. Wel weet ik nu dat sterilisatie voor transgenders nog steeds in zestien landen binnen Europa verplicht is. Wat op z’n zachtst gezegd Middeleeuws in de oren klinkt.

Waarom, vraag je je dan af. Is het concept van het traditionele gezin dan zo zwak dat er geen anders gevormde gezinnen bij mogen komen? Komt dit misschien voort uit geloofsmotieven? Het zal in ieder geval niet helemaal synchroon hebben gelopen met de eed van Hippocrates waar medici zich aan hebben gebonden, waarin onder andere staat: Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen.

Ik heb me eerder druk gemaakt om een vergelijkbare kwestie en dat was rond het jaar 2000, toen ik bij het maken van een documentaire veel transgenders ontmoette die behandeling zochten bij het VU. Als iemand die eens van dichtbij heeft meegemaakt dat een transseksueel zich bij gebrek aan goede medische en psychologische hulp met een schoenveter had geprobeerd te castreren, was ik vanzelfsprekend een enorme fan van het VU.

Ik zag de afdeling daar die zich met genderkwesties bezighield vooral als een preventieve eenheid die juist dat soort gruwelijke incidenten zou gaan voorkomen. Om me preciezer uit te drukken: het voorkomen van zelfmoord bij mensen die grote problemen hebben met het geslacht dat de natuur of de bureaucratie ze heeft toegewezen. Jezelf castreren met een veter of een stukje ijzerdraad is immers vaak dodelijk. Helaas kwam dat maar al te vaak voor.

Dus het VU kon bij mij niet meer stuk. Niemand in dit land zou dood moeten gaan bij gebrek aan goede psychische of medische hulp.

Tijdens het maken van die documentaire liep ik echter steeds meer transgenders tegen het lijf die zichzelf op een wachtlijst hadden laten zetten als transseksueel. Ze wilden borsten en meer vrouwelijke fsyieke eigenschappen, maar veel van hen wilden de laatste stap bij urologie niet zetten. Helaas moesten ze zichzelf wel als transseksueel profileren, anders kwamen ze niet in aanmerking voor de hulp die ze zochten.

Ik heb bij gesprekken gezeten, waar transgenders de antwoorden op standaardvragen, die ze bij de intake zouden krijgen, zaten te ‘repeteren’ met mensen die het traject al hadden doorlopen, zodat ze geen fouten konden maken. Dus: vooral zeggen dat je van je mannelijk geslachtsdeel afwilt, anders kom je niet binnen. En met klem aangeven dat je anders zelfmoord gaat plegen.

Die tijd heb ik als verwarrend ervaren. Die transgenders begreep ik wel. Ze zagen weinig toekomst in een leven als vrouw in een mannenlichaam en wat blijft er dan over? De maatschappij had niet echt plek voor ze. Probeer maar eens als half vrouw / half man een baan te vinden waar je voor bent opgeleid. Dus een aantal van hen belandde in de toen nog illegale prostitutie, want daar was wel ‘markt’ voor mensen met beide geslachtskenmerken. De prijs die ze ervoor betaalden was het vergrote risico om slachtoffer van geweld te worden.

Wat doe je als iemand die een documentaire maakt over dit onderwerp? Je belt met het VU en je vraagt of je een interview mag afnemen met iemand die over het beleid gaat. Dat werd dan vervolgens keer op keer geweigerd. Zeker als ik van tevoren aangaf welke vragen ik wilde stellen. Uiteindelijk heb ik daar de documentaire stuk op laten lopen. Zonder die kant van het verhaal, had ik helemaal geen verhaal. Eigenlijk zag ik de terughoudende reacties van het VU als het indirect saboteren van mijn documentaire.

De duistere kanten van het verhaal zullen door deze affaire misschien deels aan de oppervlakte komen. Eigenlijk kan ik de uitkomst nu al raden. Die excuses zullen er wel komen. Medici zullen zich wat ongemakkelijk voelen en hun falen op beleid van de overheid afschuiven. Misschien komt er zelfs een zekere financiële compensatie, maar niemand zal willen toegeven dat het ware probleem misschien wel zit in het onbekend zijn van artsen, psychologen en specialisten met de dagelijkse werkelijkheid van de mensen die ze behandelen. De theoretische kennis waar ze indertijd over beschikten, kwam uit publicaties die vaak jaren eerder waren geschreven door wetenschappers die genderdysforie als een moeilijk behandelbare (geestes)ziekte zagen. Het is een triest verhaal met uitsluitend verliezers.

Ik vermoed ook dat er aan beide kanten van de wachtkamer fouten zijn gemaakt. Het tussenstation zal zijn dat er geleerd wordt van de fouten die zijn gemaakt. Het is immers een lange weg. Als er ernstige fouten gemaakt blijken te zijn, dan vergeten we maar al te makkelijk hoeveel voortuitgang in de laatste veertig jaar geboekt is, juist voor die doelgroep.

Helaas is de positie van transgenders nog steeds extreem onzeker en buitengewoon onveilig. Daarnaast zijn er nog de medische klachten die transgenders hebben gekregen door legale, maar soms ook illegale medische behandelingen, waarvoor in de nabije toekomst zorg vrijgemaakt zal moeten worden. Ik herhaal het nog maar eens: als maatschappij doen we onszelf en anderen een hoop leed aan door te denken dat we mensen kunnen genezen van ziektes die geen ziektes zijn, maar spelingen van de natuur.

~HvdK

[ Deel of reageer ]

Het is zover

Het is 17 februari 2020 en het is 02:05 op de klok en ik ga zo het knopje van Maintenance mode op ‘off’ zetten. Daarmee is de site in versie 0.1 gereed en gaat dan, zoals dat zo stoer heet: live.

Ik hoop dat de rubrieken een beetje te vinden zijn. Onder het kopje ‘Mensen’ wil ik graag meer aandacht gaan besteden aan de mensen voor de camera. Hoe zij zijn en wat zij te vertellen hebben is een verhaal in fragmenten dat veel vertelt over de plezierige en minder plezierige kanten van je leven in eigen handen nemen en op uiterst persoonlijke wijze gestalte geven aan je gevoelens.

Overdag een keurige man of vrouw op kantoor en ’s avonds of in het weekend een levend kunstwerk zijn. Het klinkt zo aantrekkelijk en misschien zelfs wild, maar er komt veel kracht, overtuiging en doorzettingsvermogen bij van pas.

Charl Bakker

Opening tentoonstelling GENDER!

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Clips
  • Bericht reacties:0 Reacties

 

 
Fragment toespraak opening tentoonstelling GENDER! (Met dank aan: Ruud Franken)
 

Volledige audio Henk Smid / Hans van der Kamp (met dank aan Ingla)
 

#draglesque

#draglesque

Al een tijdje vraag ik mij af waar de grens ligt tussen drag acts en burlesque. Eigenlijk kan ik zelf die distinctie niet zo goed maken zonder seksuele geaardheid erbij te betrekken en daar hou ik niet zo van.

Daarom ben ik ook een groot fan van Bustie La Tish. Zij treedt net zo makkelijk op in de gay scene als in de burlesquewereld. Ik snap dat hokjes soms nodig zijn, vooral als mensen groepsgewijs om maatschappelijke acceptatie vragen, maar even vaak zijn hokjes eenvoudigweg te beklemmend of zorgen ze voor navelstarende individuen.

Eigenlijk hou ik ook niet zo van Instagram, maar ik volg nu eenmaal mensen, die ik ooit gefotografeerd heb, op dat platform het makkelijkst. Voor mij blijft het nooit bij een of twee fotosessies. Ik blijf geïnteresseerd in hoe mensen die ik gefotografeerd heb zich verder ontwikkelen. Zeker als die mensen een hoogstpersoonlijke identiteit nastreven.

Zo kwam het dat ik door Angelina Loqui te volgen opeens de hashtag #draglesque zag en die heb ik uiteraard opgeslagen in de hoop een antwoord te vinden op de vraag waarom we zo’n duidelijke scheiding tussen burlesque en drag acts hebben.

Als het echt uitsluitend om seksuele voorkeur gaat, dan ben ik al snel niet meer geïnteresseerd, maar er moet meer spelen dan dat.

Voor mij hebben drag acts en burlesque met elkaar gemeen dat het draait om emancipatie of zelfverwezenlijking, maar misschien weet ik niet genoeg van burlesque om dat zo stellig te kunnen beweren.

Bovenstaande foto heb ik (helaas) niet gemaakt. Waarschijnlijk Russisch. Niet alleen door de comments in Cyrillisch schrift, maar ook door de hoofdtooi die duidelijk verwijst naar de kokosjnik, de traditionele Russische tiara.