Jean Genet – Een liefdeslied

Play Video

De Franse schrijver/kunstenaar Jean Genet werd op zijn tiende veroordeeld voor diefstal en zo belandde hij in een jeugdgevangenis. Hij was onschuldig, maar omdat de wereld toch al tot dief had verklaard, besloot hij deze reputatie na te leven. “Ik verwierp de wereld die mij verworpen had,” zou hij later schrijven.

Voor meer informatie over Genet verwijzen wij u graag door naar Wikipedia.

De reden dat we aandacht aan hem besteden, bijna een kwart eeuw na zijn dood, is omdat er op Netflix gegrossierd wordt in films met vrijwel identieke thematiek, net zo vaak worden er verwijzingen gemaakt naar het gevangenisleven, zo er niet al hele seizoenen aan gewijd worden. De nare grappen die gemaakt worden over het uitglijden op een stuk zeep of de rol van onderdanige moeten spelen voor een moorddadige bruut, het is allemaal voldoende bedreigend om de gemiddelde heteroman naar zijn achterste te doen grijpen.

Speciaal voor hen zou ik de film Un Chant d’Amour aanraden, waarin Genet met behulp van de ogen van de eeuwig verslaafde en broodmagere Jean Cocteau, die een duizendpoot was in de kunst, een totaal ander beeld schetst.

Niet alleen Cocteau zou door Genet geïnspireerd raken, in 1982 zou de Duitse regisseur Rainer Werner Fassbinder de film Querelle maken naar Genet’s roman Querelle uit Brest van 1947.

Querelle van Fassbinder straalt een vergelijkbare spanning uit die we niet of misschien nooit terug zullen vinden bij Netflix-producties waarin homoseksuele mannen neergezet worden als goede vrienden die elkaar bij hoge uitzondering eens een zoen op de wang geven of elkaars hand vasthouden bij het televisie kijken.

Vanwege nog niet verlopen auteursrechten kunnen we u Querelle van Fassbinder alleen als nog als trailer brengen, maar wees gerust, de film is nog steeds verkrijgbaar.

Euro Song Travestival

Uit het archief: Euro Song Travestival 2002

Volgens mij was dit de eerste keer dat het Euro Song Travestival in Amsterdam plaatsvond. Het was misschien ook wel de eerste keer dat ik een videocamera gebruikte met het doel het materiaal ook daadwerkelijk te monteren. Ik maakte weliswaar sinds 1999 video, maar ik zag dat als onderschikt aan fotografie. Meer als een manier om een visueel dagboek bij te houden. Dat monteren moest nog ouderwets analoog gebeuren en dat kostte me, als iemand die van computers houdt, de nodige moeite. Ik geloof dat ik een week bezig ben geweest om dit korte filmpje te monteren.

De opnamen kwamen voort uit publiciteitsfoto’s die ik maakte voor Koos van den Berg en zijn groep Chicks with Dicks. Een aantal van die foto’s zijn ook opgenomen in de video. Het filmpje is naar mijn beste weten alleen uitgezonden op de Amsterdamse oproep Salto, waar eigenlijk bijna niemand naar kijkt.

Dit was naar ik meen voor MVS (Man, Vrouw, Samenleving?) en voor hen heb ik nog een tweede video gemaakt over een dagje strandbal met de vaste clientèle van café Lellebel.

De producent van MVS is nog een even bij me op bezoek geweest. Ik bood hem aan meer filmpjes te maken, wat ik van mezelf heel gul vond, aangezien ik daar niet voor betaald kreeg, maar zijn antwoord was kort en krachtig: ‘Liever niet.’

Ik vroeg hem om opheldering en hij legde me uit dat men binnen de gay community af wou van al die aandacht voor travestie-acts. Dat was de eerste keer dat ik kennis maakte met een beweging binnen de gay scene die het motto ‘Doe-maar-gewoon-dan-doe-je-gek-genoeg’ omarmde.

Die instelling zou een blijvertje blijken te zijn, want tot op de dag van vandaag zijn er gays die vinden dat ze zich niet kunnen herkennen in de Gay Pride omdat de aandacht te veel ligt op de wat kleurrijkere deelnemers. Ik begrijp hun argumenten heel goed, maar ik ben nu juist zo gehecht aan de vrijheid van expressie die bijna gelijke hield met de homo-emancipatie.

Hans van der Kamp

blank

Stigmatisering

Wie een leven leidt dat afwijkt van de maatschappelijke norm, komt onherroepelijk in aanraking met stigmatisering. Dat wat niet bekend is wekt onrust op en vooroordelen zijn dan een nare manier om ‘het grote onbekende’ te bezweren.

Ik maakte dit filmpje als een backdrop video voor het optreden van een Drag House op Superball. Het huis bestaat in deze samenstelling uit vier Drag Queens, een Drag King en een Bio Queen, ook wel Faux Queen genoemd.

Het is zeker de moeite waard om ze te volgen op Instagram, dus ik geef hier meteen even de Instagram handles. In volgorde van opkomst: Amy Astoria, Di Luka, Victoria Vyper, Gálinda Daeé, Amnesia Grandé en Obesia Grandé.

Zonder uitzondering zijn het succesvolle en hardwerkende mensen die hun verantwoordelijkheden in de maatschappij niet schuwen, maar dat voorkomt niet dat ze bij tijd en wijle vreselijke dingen naar hun hoofd geslingerd krijgen. Bijzonder pijnlijk, want het zijn zonder uitzondering ook nog eens absolute schatten van mensen.

~HvdK

Hartjesdag

[uit het archief]

Ooit hadden we de Hartjesdagen (meervoud) aan Nieuwmarkt en Zeedijk in Amsterdam. Vrouwen gingen gekleed als mannen en andersom. Inmiddels heet het feest Hartjesdag (enkelvoud) en is het verplaatst van het weekend naar een maandagmiddag.

Daarmee is ook de kleine optocht op zondag komen te vervallen, vanwege veiligheidsredenen. 

Ellie Lust, indertijd woordvoerder van Roze in Blauw, wist een heel lang, sluitend verhaal over die veiligheidsredenen te vertellen, maar het is bij niemand echt goed blijven hangen. Amsterdammers zijn nu eenmaal gewend om een beetje in de maling genomen te worden als er impopulaire maatregelen genomen moeten worden. 

Wel herinner ik me dat een andere agent, dus geen officiële woordvoerder, vertelde dat een oude dame van haar fiets was gevallen en door de drukte kon zij niet snel genoeg met een ambulance worden afgevoerd.

Dat klonk een stuk geloofwaardiger, maar aan de andere kant kan zoiets overal in het centrum gebeuren. Sterker nog: het gebeurt vaak genoeg en daar hoor je niemand over.

Er waren ook achterdochtige stemmen die suggereerden dat de gemeente niet twee op gays gerichte evenementen achter elkaar in het centrum wilde hebben. Dat moet een onzinverhaal zijn, want de Canal Pride trekt nog altijd meer hetero’s dan gays en hoewel er wat vermoeidheid heerst bij sommige bewoners, vanwege de drukte rond het evenement en de in dit geval wel overduidelijke veiligheidsproblemen, blijft de gemeente gelukkig pal achter het evenement staan. Zoals het hoort in een grote, internationaal georiënteerde stad.

Hoe dan ook, die optocht mag niet meer en wordt nu gemist in de buurt. Het gezamenlijk ontbijten of lunchen aan lange tafels over de hele Zeedijk, dat is misschien leuk voor de winkeliers in de straat, maar als buurtbewoner weet je maar al te goed dat die tafels daar vooral staan om een eventuele optocht zonder vergunning bij voorbaat onmogelijk te maken.

Maar er is gelukkig nog beeld van hoe die bescheiden optocht ooit was. Bovenstaande video is gemaakt in 2007.

Opening tentoonstelling GENDER!

 

 
Fragment toespraak opening tentoonstelling GENDER! (Met dank aan: Ruud Franken)
 

Volledige audio Henk Smid / Hans van der Kamp (met dank aan Ingla)
 

IepenUp! Live

Hier was ik eigenlijk al een tijdje bezig met het selecteren van beeld voor de tentoonstelling. Ik denk dat ik die avond ook de beslissing heb gemaakt dat ik misschien toch af en toe eens wat moest vertellen over wat ik geleerd heb gedurende meer dan veertig jaar met het thema gender gewerkt te hebben. Ik haat het om met mijn kop op de buis te gaan. Als fotograaf zit ik liever aan de andere kant van de camera. De foto’s moeten het werk maar doen, denk ik dan maar al te graag.

Heel inspirerend dus om eens 36 uur in het oude Leeuwarden te zijn. Het is daar ook heel veel drukker dan jaren geleden, maar er is nog net genoeg rust te vinden om even ver van alle afleidingen na te kunnen denken. ~HvdK

[ Deel of reageer ]