Transgenders en sterilisatie

Willemijn van Kempen, die voor een geslachtsverandering koos ondanks dat ze een kinderwens had, eist excuses van de overheid en een compensatie. – nu.nl

Dat is nu precies waarom ik deze site ook een studieproject noem, want ik heb drie nieuwsmedia geraadpleegd en nergens wordt voor mij echt duidelijk waarom die sterilisatie nu precies plaats moest vinden. Wel weet ik nu dat sterilisatie voor transgenders nog steeds in zestien landen binnen Europa verplicht is. Wat op z’n zachtst gezegd Middeleeuws in de oren klinkt.

Waarom, vraag je je dan af. Is het concept van het traditionele gezin dan zo zwak dat er geen anders gevormde gezinnen bij mogen komen? Komt dit misschien voort uit geloofsmotieven? Het zal in ieder geval niet helemaal synchroon hebben gelopen met de eed van Hippocrates waar medici zich aan hebben gebonden, waarin onder andere staat: Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen.

Ik heb me eerder druk gemaakt om een vergelijkbare kwestie en dat was rond het jaar 2000, toen ik bij het maken van een documentaire veel transgenders ontmoette die behandeling zochten bij het VU. Als iemand die eens van dichtbij heeft meegemaakt dat een transseksueel zich bij gebrek aan goede medische en psychologische hulp met een schoenveter had geprobeerd te castreren, was ik vanzelfsprekend een enorme fan van het VU.

Ik zag de afdeling daar die zich met genderkwesties bezighield vooral als een preventieve eenheid die juist dat soort gruwelijke incidenten zou gaan voorkomen. Om me preciezer uit te drukken: het voorkomen van zelfmoord bij mensen die grote problemen hebben met het geslacht dat de natuur of de bureaucratie ze heeft toegewezen. Jezelf castreren met een veter of een stukje ijzerdraad is immers vaak dodelijk. Helaas kwam dat maar al te vaak voor.

Dus het VU kon bij mij niet meer stuk. Niemand in dit land zou dood moeten gaan bij gebrek aan goede psychische of medische hulp.

Tijdens het maken van die documentaire liep ik echter steeds meer transgenders tegen het lijf die zichzelf op een wachtlijst hadden laten zetten als transseksueel. Ze wilden borsten en meer vrouwelijke fsyieke eigenschappen, maar veel van hen wilden de laatste stap bij urologie niet zetten. Helaas moesten ze zichzelf wel als transseksueel profileren, anders kwamen ze niet in aanmerking voor de hulp die ze zochten.

Ik heb bij gesprekken gezeten, waar transgenders de antwoorden op standaardvragen, die ze bij de intake zouden krijgen, zaten te ‘repeteren’ met mensen die het traject al hadden doorlopen, zodat ze geen fouten konden maken. Dus: vooral zeggen dat je van je mannelijk geslachtsdeel afwilt, anders kom je niet binnen. En met klem aangeven dat je anders zelfmoord gaat plegen.

Die tijd heb ik als verwarrend ervaren. Die transgenders begreep ik wel. Ze zagen weinig toekomst in een leven als vrouw in een mannenlichaam en wat blijft er dan over? De maatschappij had niet echt plek voor ze. Probeer maar eens als half vrouw / half man een baan te vinden waar je voor bent opgeleid. Dus een aantal van hen belandde in de toen nog illegale prostitutie, want daar was wel ‘markt’ voor mensen met beide geslachtskenmerken. De prijs die ze ervoor betaalden was het vergrote risico om slachtoffer van geweld te worden.

Wat doe je als iemand die een documentaire maakt over dit onderwerp? Je belt met het VU en je vraagt of je een interview mag afnemen met iemand die over het beleid gaat. Dat werd dan vervolgens keer op keer geweigerd. Zeker als ik van tevoren aangaf welke vragen ik wilde stellen. Uiteindelijk heb ik daar de documentaire stuk op laten lopen. Zonder die kant van het verhaal, had ik helemaal geen verhaal. Eigenlijk zag ik de terughoudende reacties van het VU als het indirect saboteren van mijn documentaire.

De duistere kanten van het verhaal zullen door deze affaire misschien deels aan de oppervlakte komen. Eigenlijk kan ik de uitkomst nu al raden. Die excuses zullen er wel komen. Medici zullen zich wat ongemakkelijk voelen en hun falen op beleid van de overheid afschuiven. Misschien komt er zelfs een zekere financiële compensatie, maar niemand zal willen toegeven dat het ware probleem misschien wel zit in het onbekend zijn van artsen, psychologen en specialisten met de dagelijkse werkelijkheid van de mensen die ze behandelen. De theoretische kennis waar ze indertijd over beschikten, kwam uit publicaties die vaak jaren eerder waren geschreven door wetenschappers die genderdysforie als een moeilijk behandelbare (geestes)ziekte zagen. Het is een triest verhaal met uitsluitend verliezers.

Ik vermoed ook dat er aan beide kanten van de wachtkamer fouten zijn gemaakt. Het tussenstation zal zijn dat er geleerd wordt van de fouten die zijn gemaakt. Het is immers een lange weg. Als er ernstige fouten gemaakt blijken te zijn, dan vergeten we maar al te makkelijk hoeveel voortuitgang in de laatste veertig jaar geboekt is, juist voor die doelgroep.

Helaas is de positie van transgenders nog steeds extreem onzeker en buitengewoon onveilig. Daarnaast zijn er nog de medische klachten die transgenders hebben gekregen door legale, maar soms ook illegale medische behandelingen, waarvoor in de nabije toekomst zorg vrijgemaakt zal moeten worden. Ik herhaal het nog maar eens: als maatschappij doen we onszelf en anderen een hoop leed aan door te denken dat we mensen kunnen genezen van ziektes die geen ziektes zijn, maar spelingen van de natuur.

~HvdK

[ Deel of reageer ]

Het is zover

Het is 17 februari 2020 en het is 02:05 op de klok en ik ga zo het knopje van Maintenance mode op ‘off’ zetten. Daarmee is de site in versie 0.1 gereed en gaat dan, zoals dat zo stoer heet: live.

Ik hoop dat de rubrieken een beetje te vinden zijn. Onder het kopje ‘Mensen’ wil ik graag meer aandacht gaan besteden aan de mensen voor de camera. Hoe zij zijn en wat zij te vertellen hebben is een verhaal in fragmenten dat veel vertelt over de plezierige en minder plezierige kanten van je leven in eigen handen nemen en op uiterst persoonlijke wijze gestalte geven aan je gevoelens.

Overdag een keurige man of vrouw op kantoor en ’s avonds of in het weekend een levend kunstwerk zijn. Het klinkt zo aantrekkelijk en misschien zelfs wild, maar er komt veel kracht, overtuiging en doorzettingsvermogen bij van pas.

Charl Bakker

#draglesque

#draglesque

Al een tijdje vraag ik mij af waar de grens ligt tussen drag acts en burlesque. Eigenlijk kan ik zelf die distinctie niet zo goed maken zonder seksuele geaardheid erbij te betrekken en daar hou ik niet zo van.

Daarom ben ik ook een groot fan van Bustie La Tish. Zij treedt net zo makkelijk op in de gay scene als in de burlesquewereld. Ik snap dat hokjes soms nodig zijn, vooral als mensen groepsgewijs om maatschappelijke acceptatie vragen, maar even vaak zijn hokjes eenvoudigweg te beklemmend of zorgen ze voor navelstarende individuen.

Eigenlijk hou ik ook niet zo van Instagram, maar ik volg nu eenmaal mensen, die ik ooit gefotografeerd heb, op dat platform het makkelijkst. Voor mij blijft het nooit bij een of twee fotosessies. Ik blijf geïnteresseerd in hoe mensen die ik gefotografeerd heb zich verder ontwikkelen. Zeker als die mensen een hoogstpersoonlijke identiteit nastreven.

Zo kwam het dat ik door Angelina Loqui te volgen opeens de hashtag #draglesque zag en die heb ik uiteraard opgeslagen in de hoop een antwoord te vinden op de vraag waarom we zo’n duidelijke scheiding tussen burlesque en drag acts hebben.

Als het echt uitsluitend om seksuele voorkeur gaat, dan ben ik al snel niet meer geïnteresseerd, maar er moet meer spelen dan dat.

Voor mij hebben drag acts en burlesque met elkaar gemeen dat het draait om emancipatie of zelfverwezenlijking, maar misschien weet ik niet genoeg van burlesque om dat zo stellig te kunnen beweren.

Bovenstaande foto heb ik (helaas) niet gemaakt. Waarschijnlijk Russisch. Niet alleen door de comments in Cyrillisch schrift, maar ook door de hoofdtooi die duidelijk verwijst naar de kokosjnik, de traditionele Russische tiara.

Tweetje van de week

Wat beweegt zo’n mens, vraag ik mij dan af. Is dat wel een moeder? Of een vrouw, überhaupt? Wanneer mag je iemand neerhoeken? Volgens mij nooit. Een gentleman ‘hoekt’ niet, maar probeert een conflict geweldloos op te lossen.

Scroll ik dan wat omlaag, dan zie ik andere vrouwen klagen dat er van alles dramatisch mis is met mannen. De discussie raakt dan al snel verhit en voordat je het weet deugen alle mannen niet.

Leuk die diversiteit aan meningen, maar je zult maar opgevoed zijn door een vrouw die onder de vlag Zilte Hond amok maakt op Twitter.

Voordat je het weet gaan we nog denken dat wangedrag van mannen uitsluitend te danken is aan het feit dat ze over het algemeen door vrouwen opgevoed worden.

Als ik ’s avonds laat over straat loop, dan voel ik mij geheel veilig als er een groep mannen met make-up op mij af komt lopen. Op die ‘hoekende’ gentlemen heb ik het niet zo. Daar hebben we er hier in de buurt al veel te veel van. Meestal Britse toeristen die met het zweepje zijn opgevoed en nu al hun frustraties op argeloze voorbijgangers afreageren.

Wilde David Attenborough 48 jaar geleden transgenders op TV?

David Attenborough

Wat mij tijdens de tentoonstelling GENDER! verbaasde was dat sommige mensen bij het zien van foto’s uit de jaren zeventig verbaasd reageerden. Bestond dat toen ook al?

Ja, het bestaat waarschijnlijk sinds het begin der tijden. Uit de Victoriaanse tijd zijn foto’s te vinden van mannen die het liefst als vrouw door het leven gingen en vrouwen die het traditionele uiterlijk van mannen uit die tijd prefereerden.

In de fresco’s en mozaïeken van het oude Rome vind je het terug.

Toch is het kennelijk aantrekkelijk nieuws dat David Attenborough 45 jaar geleden ervoor pleitte om transgenders op televisie broodnodige aandacht te geven. Want televisie is, misschien ook uit de gedachte dat het een medium voor het hele gezin moet zijn, uitermate preuts.

Een vleugje mannelijk of vrouwelijk naakt behoorde in de late avond misschien tot de mogelijkheden, maar geheel geklede transgenders op de buis hun verhaal laten vertellen in het behoorlijk preutse Engeland? Dat was een brug te ver.

Overigens werden de transgenders die David Attenborough een stem had willen geven niet genoemd, getuige het memo dat u hier kunt downloaden. Dat is dan de dichterelijke vrijheid van een journalist die waarschijnlijk een marketingopleiding gedaan heeft en bedacht heeft dat ‘transgender’ wel eens een heel goed, en actueel trefwoord zou kunnen zijn. Clickbait dus, maar alle aandacht voor het onderwerp is goed.

Dat de zoekterm ‘transgender’ populair is bij derderangs journalisten zegt toch veel over de veranderende ideeën in de maatschappij over de zeer kwetsbare groep transgenders. Female performers, daar kunnen de meeste mensen wel tegen, maar een man in transitie met nog veel als mannelijk te duiden kenmerken, dat ligt bij de kijker kennelijk wat moeilijker.

HvdK

Eerste foto

Dit is de eerste foto die we hier plaatsen op 11 februari 2020. Een drag queen gefotografeerd op de KamaSutrabeurs. Naam onbekend. Van alle mensen daar gefotografeerd, hebben we een model release, maar door de drukte is er een kleine fout in de benummering gemaakt, waardoor tot op heden onduidelijk is wie deze drag precies is. Herkent u de persoon? Laat dan even een bericht achter.

blank