Foto’s van de allereerste fotosessie met Dallas Angel, toen nog een beginnende ster aan het firmament. Beschikkend over een goed, haarscherp gevoel voor humor, bracht zij de studio, samen met Sasja La Vine tot leven.

Door mijn zoeker turend, begreep ik binnen seconden dat ik met een heel speciaal iemand te maken had. Ik was al een beetje confuus, doordat zij vlak voor de sessie op Facebook een selfie plaatste, genomen in de trein op weg naar mijn studio. Een foto van een jongeman, casual gekleed met het gezicht reeks volledig in de make-up. Een indrukwekkende plaat. Nu kan ik wel inpakken, dacht ik. De foto die ik had willen maken, niet in de trein, maar gewoon in mijn vertrouwde studiootje was al gemaakt. Door Dallas zelf.

Als fotograaf ben je dan echt even de kluts kwijt. Upstaged door je eigen model. Het is misschien moeilijk voor te stellen voor mensen die niet zoals ik vastgebakken zit aan studioverlichting, maar niets is frustrerender als iemand die uit de losse pols, staande in een wiebelende trein, een foto maakt die je het gevoel geeft dat je eigen fotografie overbodig is.

Dat kan heel averechts werken, maar in deze specifieke situatie, gebeurde dat niet. Ik zou Dallas later nog een keer fotograferen en inmiddels kijk ik alweer uit naar de volgende sessie. Dallas is anders. Hoe anders kan ik niet duiden en dat probeer ik met behulp van mijn camera uit te vinden.

Een video-impressie van die bewuste fotosessie: